Rytm pracy serca oraz jego regulacja ma charakter zależności nieliniowych. Rytm zatokowy jest multifraktalny i większy wpływ na niego ma aktywność wewnętrzna układu autonomicznego niż bodźce zewnętrzne. Można o nim powiedzieć, że jest sygnałem (szeregiem czasowym), o właściwościach samopodobieństwa w zakresie wielu skal. Geometryczną reprezentacją chaosu jest układ fraktalny. Wśród wielu struktur nieregularnych fraktale wyróżniają się tym, że opisują długofalowe zależności. Zatem mamy zależność taką, że teraźniejsza akcja serca zależy od poprzedniej długości RR ale także od wcześniejszych. By ocenić właściwości wieloskalowe oblicza się lokalne wpółczynniki Hursta. O własnościach multifraktalnych serca zdrowego i zmienionego świaczy pojawianie się wielu współczynników Hursta dla których wymiar fraktalny jest różny od zera. (Monofraktale mają małą szerokość widma – rozkład prawdopodobieństwa D(h)).

Metody obliczenia lokalnych współczynników Hursta:

  • WTMM – wyznacza się wartości średnie punktów maksymalnych odchyleń w danej skali, wyznacza się własności odstępów RR dla skal 10<a≤1000, znalezione widmo jest widmem lokalnych wykładników Hursta, widmo multifraktalne jest wyznaczane w oparciu o pewne własności ekstremalne w szeregu danych, WTMM jest metodą falkową, pochodną metody DFA;
  • MDFA – modyfikacja DFA, bada statystykę odstępstw fluktuacji od lokalnego trendu, jest to metoda dla krótszych serii, ma  węższe widma przy tej samej wartości  H.

WTMM nadszacowuje, a MDFA lekko niedoszacowuje wartość szerokości widma multifraktalnego (na podstawie testów na seriach binomialnych). Metody analizy rytmu serca dają współzależności między poszczególnym odstępami RR. Przedziały w widmie: LF 10-30 uderzeń 8-25s, VLF 30-300 8s-4min, ULF powyżej 300 powyżej 4min. Nie ma jednej, skutecznej metody dla całego widma, rozwiązanie powinno być w postaci paraboli.

Nowe (starą jest metoda autokorelacji) metody mierzenia współzależności w sygnale:

  • metoda DFA (detrended fluctuation analysis – metoda beztrendowej analizy fluktuacyjnej), jest to metoda liczenia fraktali, „liniowe” korelacje, zgodność liniowa jest przedstawiona za pomocą logarytmu f(n) = n^{\alpha}, na wykresie jest punkt przegięcia, wyniki standaryzuje się fraktalami by można było zaakceptować zmienności występujące w badaniach, dzielimy serię na równe pudła, odwołujemy się  do momentów ze statystyki (mówią one o singularności, o prawdopodobieństwie), stosujemy transformację Legendre, mamy proces kaskady dwumianowej: domino m_1 i m_0 dzielimy na pół i mnożymy lewą stronę przez m_0 a z prawej przez m_1 i znów dzielimy na pół itd;
  • analiza szorstkości sygnału.

Informacje uzyskane przy pomocy różnych metod analizy zmienności rytmu zatokowego mogą się wzajemnie uzupełniać.

Reklamy